10 Nisan 2014 Perşembe

Iki Dunya:o ve onsuz...



Perchè sei cosi sempre? 
   Neden hep boylesin sen ? Ben bulasiklari yikarken yanima geldi ve boyle soyledi. Sanki her bir kelimeyi tek tek beynime civi cakarcasina monteledi.Eger bir insan boyle bir cumleyi kurabiliyorsa bunun anlami o kisiden gercekten sikilmis olmasi demektir. Halbuki daha bir hafta ( tami tamina gecesiyle gunduzu ile bir hafta ) once kurmus oldugu o cumleye ragmen... Her zaman beni hava alanina karsilamaya gelen sevgilim bu son ve temelli gelisimde beni karsilamaya gelmedi daha dogrusu gelemedi. Kendi basima donmek zorundaydim. Ona kalirsa cok kolaydi ucaktan inip valizimi alip trenle evlerine yakin bir istasyona gitmem ve beni orada bekleyecek olan annesine kosmam gerekiyordu. Benim acimdan bakarsak daha once hic bilmedigim bir yere gidip, oradan tren istasyonunu sonrasinda ise inmem gereken dogru istasyonu bulmak korkutucuydu. Dogru ya istasyonu bilmeden oturup beklerken ya kacirsaydim? Ona nasil ulasiphaber verebilir ve dogru yere gidebilirdim? Neyseki dedigi gibi kolay ve guzel bir yolculuk oldu. Ilk defa yurtdisinda bir hizli trene binmenin heyecanini yasiyordum. Onun bana cebinde hizli trene binecek kadar paran var mi ? Istersen ucuz olani kullan dedigi trenle... Ne de olsa kendi ulkemde kaldigim zamanlarda ( ogrencilik zamanlarimin son aylarinda ) bana destek olmus, butun gelis ve gidis ucak masraflarinin hepsini o karsilamisti. Belki de boyle deme hakkina sahip oluyordu paranin ve gucun efendisi olarak... Gelelim bana dedigi o cumleye. Annesi ile karsilastigimizda bana kendi oglu gibi sarildi , optu. Belli ki artik bu ailenin bir parcasi gibi ozleniyordum bende… Eve giderken hasret giderdik o sicak bahar gununde meger bilmeden ne kadar sevmisiz birbirimizi…Eve dondugumuzde onu gordum karsimda. Geldi yanima, sarildi ama heyecandan yoksun bir bicimde sanki eski bir arkadasini gormuscesine belki de siradan normal biri gibi…Neden boyle oldu acaba derseniz, nedeni annesinin yaninda beni opmeye cesaretinin olmamasiydi.O gecenin aksaminda ikimizde soyunup yataga girdik. Benim en sevdigim anlardi bu zamanlar. Uzun uzun birbirimize bakar o gun olanda hakkinda konusurdur. Ona bakmak gunese bakmak gibiydi benim icin. Ona bakmaya doyamazdim ama o buna gulerdi. Masum ve yaramaz cocuklar gibi gulerdi… Ayni zamanda ona adeta taparmiscasina bakarken beni gormezdi,duymazdi… O an bana o iki cumleyi kurdu; beni dunyada en mutlu edecek  olan iki cumle “ Sen olmazsan ben yasayamam.” , “ Senin icin canimi veririm. ” Hayatta bundan baska ne istersiniz ki? Ben tum samimiyetimle istemem diyebilirim. Azicik asim olsun gecimimi saglayacak ve tutunumu tutturecek kadar bir de sevgilim olsun baska bir sey istemem. Fakat acaba o buna deger mi ? Bugunluk bu kadar yeter devamini sonra yazacagim. Her ne kadar hafiza-i beser nisyan ile malul deselerde benn unutmam, unutamam…
Bu gunluk bu kadar devamini ise sonra yazar miyim yazmaz miyim kimbilir.Bu sadece bir denemedir. Yazi yazmadan gecirilen uzun bir donem sonrasinda ki deneme yazisi. Kendini ifade edebilme ve kullanilan kelime sayisini tespit etmek amaciyla.Okudugunuz icin tesekkur ederim.  Umut Esentur


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder